เช้าวันนี้ได้อ่านหนังสือดีๆ เล่มนึงของดีเจนภาพร
เลยเอามาฝากค่ะ..

มีเด็กคนหนึ่งเป็นคนเจ้าอารมณ์  โมโหตลอดเวลา  แต่ค่อนข้างใฝ่ดีนะคะ
เพราะเค้าพยายามที่จะแก้ไขสิ่งที่เป็นอยู่  ก็เลยไปปรึกษาพ่อ........

พ่อเลยแนะนำว่า
"เอาอย่างนี้สิลูก  เมื่อไหร่ที่โมโห...ก็เอาตะปูเนี่ย  ตอกเข้าไป
โมโหเมื่อไหร่ก็เอาตะปูไปตอกกำแพง"
ลูกที่น่ารักก็ทำตามที่พ่อบอกทุกอย่าง  ผ่านไปได้ระยะหนึ่ง 
เด็กผู้ชายขี้โมโหก็เริ่มรู้สึกว่า   เอ๊...ตอนนี้เราน่าจะดีขึ้นแล้วนะ...
ก็เลยไปคุยกับพ่ออีกครั้ง

"อื่มมม...ดีขึ้นแล้วหรือลูก...
เอาใหม่  คราวนี้โมโหเมื่อไหร่  ก็ไปถอนตะปูออกมาก็แล้วกัน...
ทีละตัว ๆ"

เด็กชายใฝ่ดี  ก็ทำตาม  โมโหปั๊บก็ไปถอนตะปู  นานวันเข้า  ตะปู
ที่ตอกไว้ก็เริ่มถูกถอนออกจนหมด ..   ได้เวลาในการไปคุยกับพ่อ อีกครั้ง.....

คราวนี้พ่อก็เลยพาลูกไปดูที่กำแพงแล้วบอกว่า
"เห็นรอยที่กำแพงมั๊ยลูก ..  โมโหไปกี่ครั้ง  ถอนออกซะกี่ครั้ง มันก็ยังเป็นรอย....
เหมือนตอนที่ลูกไปโมโหใส่ใคร  อารมณ์เสียใส่ใคร .....ถึงแม้จะขอโทษแล้ว ..
แต่ก็ไม่สามารถ ไปลบรอยที่อยู่ในใจของคนที่ลูกไปแสดงอาการใส่เค้าได้หรอก.."

คนที่อารมณ์ร้อย  ก็ไม่ใช่คนที่มีความสุขมากนัก  หลายคนทำไปไม่ค่อยรู้สึกตัว..
พอมารู้สึกตัวอีกทีก็ทำร้ายใจใครต่อใครไปแล้ว..และก็มาเสียใจภายหลัง  ..
นอกจากไปทำให้ใจคนอื่นเป็นรอยแล้ว.. ใจของตัวเองก็บาดเจ็บเหมือนกัน ....

คงไม่ต้องถึงกับไปตอกตะปูใส่กำแพงกันนะคะ..


สุขสันต์วันจันทร์  ที่ยังมีอะไรให้ทำค่ะ


ที่มา : หนังสือ "Good  words good feeling – หลังไมค์มีไออุ่น"โดย ดีเจนภาพร

สอนดีครับ

คมจริงๆ 

สุดยอดครับ ผมลบออกไม่ได้ จริงๆ

สุดยอด.... ชอบมากครับ

อ่านแล้วคิดได้เลย เนื้อหาดีมากครับ

เคยอ่านไหนหว่า ผมจำไม่ได้แล้ว แต่เคยอ่านแล้ว มีคนเอาให้ผมอ่านอะ +1 ให้เลยอะ

อ้างถึงจาก: Luscentz ใน 23 พฤศจิกายน 2009, 09:44:36
สอนดีครับ

คมจริงๆ 

อ้างถึงจาก: adsene5438 ใน 23 พฤศจิกายน 2009, 09:51:31
เคยอ่านไหนหว่า ผมจำไม่ได้แล้ว แต่เคยอ่านแล้ว มีคนเอาให้ผมอ่านอะ +1 ให้เลยอะ

อ้างถึงจาก: ninetua ใน 23 พฤศจิกายน 2009, 09:50:06
อ่านแล้วคิดได้เลย เนื้อหาดีมากครับ

อ้างถึงจาก: GigBoT ใน 23 พฤศจิกายน 2009, 09:48:13
สุดยอด.... ชอบมากครับ

อ้างถึงจาก: pizad_sura ใน 23 พฤศจิกายน 2009, 09:45:53
สุดยอดครับ ผมลบออกไม่ได้ จริงๆ

อ้างถึงจาก: Luscentz ใน 23 พฤศจิกายน 2009, 09:44:36
สอนดีครับ

คมจริงๆ 

ขอบคุณค่ะ ^_^
ทั้งหมดทั้งมวลยกผลประโยชน์ให้จำเลย 
(ที่มา : หนังสือ "Good  words good feeling – หลังไมค์มีไออุ่น"โดย ดีเจนภาพ)

อ้างถึงจาก: adsene5438 ใน 23 พฤศจิกายน 2009, 09:51:31
เคยอ่านไหนหว่า ผมจำไม่ได้แล้ว แต่เคยอ่านแล้ว มีคนเอาให้ผมอ่านอะ +1 ให้เลยอะ

คนนี้ขอขอบคุณเป็นพิเศษ (+1) หุหุ 

โอ้ว ดีจังครับ

ช่วยได้เยอะเลย 

จริงคับ ทำให้มีรอยร้าวมันก็ยากจะต่อให้สนิทเหมือนเดิม

เคยอ่านเจอคล้ายๆ แบบนี้ในเน็ตนานแล้ว ตั้งแต่สมัยโมเด็ม 56k ตัวละ3k  (เปิดเผยอายุไปเปล่าเนี่ย )

อ่านแล้วได้คิดเลยอ่ะ เพราะเป็นคนโกรธง่ายแต่หายเร็ว เวลาหายทุกครั้ง ก็จะไปขอโทษเพื่อน เพื่อนมันก็เออ อืม ไม่เป็นไร แล้วไปนะ ลืมๆ กันเหอะ

แต่พอมาอ่านเจอ......อืม....ตูมันเลว  เอามีดปักอกเพื่อนไปกี่เล่มแล้วเนี่ย

คุณดีเจคนนี้เค้าได้แรงบันดาลใจมาจาก fwd mail รึเปล่าครับ หรือว่าเขียนขึ้นมาเอง 
เพราะมันคล้ายกับ fwd mail ที่ผมเคยได้รับ และลอกเนื้อหาลงบล็อกตัวเอง เพื่อเก็บไว้เตือนใจเลย 

ลอง search คำว่า "เรื่องของตะปู" ในพี่กรูดูนะครับ ออกมาเพียบ  เช่น..
http://www.oknation.net/blog/Duplex/2009/11/04/entry-1
http://www.vcharkarn.com/vcafe/93425

เรื่องของตะปู ของ original version อ่านแล้วซาบซึ้งกว่ามาก 
คุณดีเจเอามาแปลง ความซาบซึ้งหดลงไปเยอะพอสมควร

อ้างถึงเรื่องของตะปู...

พ่อสอนลูกว่าด้วยเรื่องของตะปู...
มีเด็กน้อยคนหนึ่งที่สีหน้าแสดงอารมณ์ไม่ค่อยจะดีนัก
พ่อของเขาจึงให้ตะปูกับเขาถุงหนึ่งและบอกกับเขาว่า
"ทุกครั้งที่เขารู้สึกโมโห หรือโกรธใครสักคนให้ตอกตะปู 1 ตัวเข้าไปกับรั้วที่หลังบ้าน"

วันแรกผ่านไป....
เด็กน้อยคนนั้นตอกตะปูเขาไปที่รั้วหลังบ้านถึง 37 ตัว
และก็ค่อย ๆ ลดจำนวนลงเรื่อย ๆ ในแต่ละวันที่ผ่านไป อย่างน้อยที่สุด
เขาได้รู้ว่าสิ่งที่พ่อกำลังพยายามบอกกับเขาก็คือ
การรู้จักควบคุมอารมณ์ของตนเองให้สงบ ซึ่งง่ายกว่าการตอกตะปูตั้งเยอะ
และแล้วหลังจากที่เขาสามารถควบคุมตนเองได้ดีขึ้น ใจเย็นมากขึ้น
เขาจึงเข้าไปพบพ่อและบอกกับพ่อว่าเขาสามารถควบคุมอารมณ์ตนเองได้แล้ว
ไม่มุทะลุเหมือนแต่ก่อนที่เคยเป็น พ่อยิ้มและบอกกับลูกชายว่า

"ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงเจ้าต้องพิสูจน์ให้พ่อรู้โดยทุกๆ ครั้งที่เขาสามารถควบคุมอารมณ์
ฉุนเฉียวของตนเองได้ให้ถอนตะปูออกจากรั้วหลังบ้าน 1 ตัว"

วันแล้ววันเล่า เด็กน้อยคนนั้นก็ค่อยๆ ถอนตะปูออกทีละตัว จาก 1 เป็น 2 .... จาก 2 เป็น 3
จนในที่สุดตะปูทั้งหมดก็ถูกถอนออกมา เด็กน้อยดีใจมากรีบวิ่งไปบอกกับพ่อเขาว่า

"ฉันทำได้ในที่สุดฉันก็ทำจนสำเร็จ!!"

พ่อไม่ได้พูดอะไรแต่จูงมือลูกของเขาออกไปที่รั้วหลังบ้าน และบอกกับลูกว่า

"ทำได้ดีมาก ลูกพ่อและเจ้าลองมองกลับไปที่รั้วเหล่านั้นสิ
เห็นไหมว่ามันไม่เหมือนเดิมไม่เหมือน.. กับที่มันเคยเป็น จำไว้นะลูก
เมื่อใดก็ตามที่เจ้าทำอะไรลงไปโดยใช้อารมณ์
สิ่งนั้นมันจะเกิดเป็นรอยแผลเหมือนกับการเอามีดที่แหลมคมไปแทงใครสักคน
ต่อให้พูดคำขอโทษสักกี่หนก็ไม่อาจลบความเจ็บปวด
ไม่อาจลบรอยแผลที่เกิดขึ้นกับเขาคนนั้นได้ฉันใดก็ฉันนั้น"

"กับเพื่อน ..เพื่อนเปรียบเสมือนอัญมณีอันมีค่าที่หายาก..
เป็นคนที่ทำให้เรายิ้ม เป็นคนที่คอยให้กำลังใจและยินดีเมื่อเราพบกับความสำเร็จ
เป็นคนที่คอยปลอบใจเรา ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเรา และจริงใจกับเราเสมอ
...แสดงให้เขาเห็น ว่าเราห่วงใยเขามากแค่ไหน
และระวังสิ่งที่เราทำไปไม่ว่าจะเป็นคำพูดหรือการกระทำและจงจำไว้เสมอว่า
คำว่าขอโทษ ไม่ว่าเขาจะยกโทษให้เราหรือไม่ก็ตามแต่สิ่งที่มันเกิดขึ้นคือรอยร้าวที่เขา
คงไม่อาจลืมมันได้...ตลอดไป..."

ขอบคุณมากเลยค่ะ สอนดี ชอบๆๆ

ขอบคุณสำหรับบทความดีๆค่ะ

ขอบคุณครับ สำหรับบทความดีๆ

อืม เคยอ่านแล้วแต่ลืมไป
ขอบคุณสำหรับสิ่งดี ๆ

เคยอ่าน นานแล้วเนอะ รู้สึกในเข็มทิศชีวิตเล่ม ไหนหว่า ก็มี แต่ก้ดีคนที่ยังไม่ได้อ่านจะได้อ่าน

ดีมากครับ

  ขอบคุณสำหรับบทความดีๆครับ