## คงไม่ต้องถึงกับไปตอกตะปู ใส่กำแพงกันนะคะ ^_^ ##

[lukpling]

คุณดีเจคนนี้เค้าได้แรงบันดาลใจมาจาก fwd mail รึเปล่าครับ หรือว่าเขียนขึ้นมาเอง 
เพราะมันคล้ายกับ fwd mail ที่ผมเคยได้รับ และลอกเนื้อหาลงบล็อกตัวเอง เพื่อเก็บไว้เตือนใจเลย 

ลอง search คำว่า "เรื่องของตะปู" ในพี่กรูดูนะครับ ออกมาเพียบ  เช่น..
http://www.oknation.net/blog/Duplex/2009/11/04/entry-1
http://www.vcharkarn.com/vcafe/93425

พี่หมออ้อยเค้าก็บอกไว้ในหนังสือค่ะ ว่าเคยอ่านเจอใน fwd mail แต่หาต้นทางไม่ได้
เค้าก็เขียนว่าถ้าใครรู้ที่มาช่วยบอกที (หุหุ)...

[lukpling]

เรื่องของตะปู ของ original version อ่านแล้วซาบซึ้งกว่ามาก 
คุณดีเจเอามาแปลง ความซาบซึ้งหดลงไปเยอะพอสมควร

เรื่องของตะปู...

พ่อสอนลูกว่าด้วยเรื่องของตะปู...
มีเด็กน้อยคนหนึ่งที่สีหน้าแสดงอารมณ์ไม่ค่อยจะดีนัก
พ่อของเขาจึงให้ตะปูกับเขาถุงหนึ่งและบอกกับเขาว่า
"ทุกครั้งที่เขารู้สึกโมโห หรือโกรธใครสักคนให้ตอกตะปู 1 ตัวเข้าไปกับรั้วที่หลังบ้าน"

วันแรกผ่านไป....
เด็กน้อยคนนั้นตอกตะปูเขาไปที่รั้วหลังบ้านถึง 37 ตัว
และก็ค่อย ๆ ลดจำนวนลงเรื่อย ๆ ในแต่ละวันที่ผ่านไป อย่างน้อยที่สุด
เขาได้รู้ว่าสิ่งที่พ่อกำลังพยายามบอกกับเขาก็คือ
การรู้จักควบคุมอารมณ์ของตนเองให้สงบ ซึ่งง่ายกว่าการตอกตะปูตั้งเยอะ
และแล้วหลังจากที่เขาสามารถควบคุมตนเองได้ดีขึ้น ใจเย็นมากขึ้น
เขาจึงเข้าไปพบพ่อและบอกกับพ่อว่าเขาสามารถควบคุมอารมณ์ตนเองได้แล้ว
ไม่มุทะลุเหมือนแต่ก่อนที่เคยเป็น พ่อยิ้มและบอกกับลูกชายว่า

"ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงเจ้าต้องพิสูจน์ให้พ่อรู้โดยทุกๆ ครั้งที่เขาสามารถควบคุมอารมณ์
ฉุนเฉียวของตนเองได้ให้ถอนตะปูออกจากรั้วหลังบ้าน 1 ตัว"

วันแล้ววันเล่า เด็กน้อยคนนั้นก็ค่อยๆ ถอนตะปูออกทีละตัว จาก 1 เป็น 2 .... จาก 2 เป็น 3
จนในที่สุดตะปูทั้งหมดก็ถูกถอนออกมา เด็กน้อยดีใจมากรีบวิ่งไปบอกกับพ่อเขาว่า

"ฉันทำได้ในที่สุดฉันก็ทำจนสำเร็จ!!"

พ่อไม่ได้พูดอะไรแต่จูงมือลูกของเขาออกไปที่รั้วหลังบ้าน และบอกกับลูกว่า

"ทำได้ดีมาก ลูกพ่อและเจ้าลองมองกลับไปที่รั้วเหล่านั้นสิ
เห็นไหมว่ามันไม่เหมือนเดิมไม่เหมือน.. กับที่มันเคยเป็น จำไว้นะลูก
เมื่อใดก็ตามที่เจ้าทำอะไรลงไปโดยใช้อารมณ์
สิ่งนั้นมันจะเกิดเป็นรอยแผลเหมือนกับการเอามีดที่แหลมคมไปแทงใครสักคน
ต่อให้พูดคำขอโทษสักกี่หนก็ไม่อาจลบความเจ็บปวด
ไม่อาจลบรอยแผลที่เกิดขึ้นกับเขาคนนั้นได้ฉันใดก็ฉันนั้น"

"กับเพื่อน ..เพื่อนเปรียบเสมือนอัญมณีอันมีค่าที่หายาก..
เป็นคนที่ทำให้เรายิ้ม เป็นคนที่คอยให้กำลังใจและยินดีเมื่อเราพบกับความสำเร็จ
เป็นคนที่คอยปลอบใจเรา ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเรา และจริงใจกับเราเสมอ
...แสดงให้เขาเห็น ว่าเราห่วงใยเขามากแค่ไหน
และระวังสิ่งที่เราทำไปไม่ว่าจะเป็นคำพูดหรือการกระทำและจงจำไว้เสมอว่า
คำว่าขอโทษ ไม่ว่าเขาจะยกโทษให้เราหรือไม่ก็ตามแต่สิ่งที่มันเกิดขึ้นคือรอยร้าวที่เขา
คงไม่อาจลืมมันได้...ตลอดไป..."

อย่าไปซีเรียสเรื่องรายละเอียดปลีกย่อยเลยค่ะ   
ถ้าเรามองประเด็นหลัก ๆ ที่คนเขียนต้องการสื่อน่าจะดีกว่า
แต่ก็ขอบคุณที่เอามาลงให้เพื่อน ๆ ในบอร์ดได้อ่านฉบับที่สมบูรณ์ นะคะ