กำลังคิดวางอนาคตของตัวเองและครอบครัวซึ่งเหลื่อน้องสาวเพียงคนเดียว  เพราะแม่ก็พึ่งเสียไปได้อาทิตย์กว่าๆ ส่วนพ่อนนั้นเลิกกับแม่ตั้งแต่เราเกิดแล้วแม่เลี้ยงดูเราจนโตด้วยตัวคนเดียว มาตลอด แม่ทำงานหนังทุกวันเพื่อให้เราสองคนอยู่ดีกินดีมีความสุข แม่ไม่ค่อยมีเวลาให้เราเท่าไหรนักเพราะท่านทำงานตลอดกลับมาตอนดึกผมและน้องก็เข้านอนแล้ว ซึ่งไม่ค่อยได้คุยกันหรือไม่มีเวลาสั่งสอนลูกซักเท่าไหร เมื่อก่อนไม่ค่อยเข้าใจแม่เลย เพราะเมื่อก่อนค้อนข้างเริ่มเกเรช่วงเข้ามหาวิทยลัย ทำตัวดีมาตลอดเมื่อช่วงเข้าวิทยาลัยอยากได้นู้อยากได้นี้ ซึ่งเราไม่มีแบบเข้าเห็นเพื่อนมีโทรศัพท์เราก็ไม่มีเพื่อนมีรถเราก็ไม่มี จึงน้อยใจบ่อยครั้งและทะเลาะกับแม่บ่อยครั้งมาก ซึ่งส่วนใหญ่เมื่อเราทำผิดก็จะโดนตีซึ่งเป็นเรื่องปกติของลูกผู้ชายอาจจะโดนหนักหน่อยเพราะครอบครั้ว ค่อนข้างเป็นตระกูลผู้ดีเก่าจึงโดนพวกเข็มขัดไม้หน้าสาม เราจึงไม่ค่อยเข้าใจแม่นักเพราะเป็นวัยรุ่นอารมณ์เสียง่าย หลังจากนั้นแม่ทำงานหนักแล้วก็เรียนไปด้วย เมื่อถึงปีสุดท้ายแม่ป่วยหนังเป็นมะเร็ง พอรู้ตัวก็ระยะที่ 3 แล้ว แม่ป่าวหนักรักษาตัวทุกวันที่โรงพยาบาลแถวบ้านทุกวัน และที่กรุงเทพทุกอาทิตย์ แต่อาการก็ดีขึ้นไม่มากนัก ช่วงนี้ผมจึงเริ่มหางานทำวุฒเพียงม.3 บ้านอยู่ไม่ไกลจากนิคนอุสาหกรรม จึงมีโรงงานเยอะมากๆแต่กว่าจะได้งานก็ไม่ง่ายเหมือนกันเพราะผมยังไม่ได้เกณฑ์ทหาร หลังจากสมัครสิบกว่าบริษัทไปสอบหลายที่จนในที่สุดมาได้งานจากซับ งานอาจจะหนักหน่อยเพราะบริษัทอยู่คนละจังหวัด เรามาทำงานประจำบริษัทนี้ซึ่งเป็น QC ตรวจสอบงานทำเบาะรถยนต์ หลังจากไม่นานแม่ป่าวหนักจนไม่ไหวหายใจไม่ออกเพราะท้องบวมตับและไตไม่ทำงาน เพราะถูกมะเร็งดันและหายใจก็ไม่ออก ช่วงตีหนึ่งผมจึงพาแม่ไปหาหมอ แม่อาการหนักมากจนจะไม่ไหว หมอบอกเป็นระยะสุดท้ายแล้ว แต่ว่าตัวแม่เองกับน้องยังไม่รู้เพราะญาติๆบอกยังไม่ต้องบอกเจ้าตัวซึ่งรู้กันสองคนคือผมและป้า ผมจึงทำใจไว้แล้ว ช่วงก่อนหน้านั้นแม่จบปริญญาตรี พอดี แต่ถึงเวลาไปรับปริญญาไปไม่ไหวและหัวโล้น ผมก็ไม่มีเพราะโดนรังสีฉายแสง คีโม ไป แม่ก็ทรุดหนักจนได้ ส่วนน้องก็เรียนอย่างเดียว ผมก็ทำงานเข้ากะสลับกันอย่างละสองอาทิตย์ ผมคอยมาเฝ้าแม่สลับกันกับป้า แม่อยู่โรงพยาบาลนอนตลอดไม่ได้ขยับเลยเพราะมะเร็งกินกระดูกด้วยเดินไม่ได้แขนขาไม่มีแรง หลังจากนั้นประมานสี่อาทิตย์เป็นวันสุดท้ายที่อยู่กับแม่ ซึ่งเมื่อเวลา6โมงเช้าผมตื่นทำธุระส่วนตัว ช่วง7โมงพยาบาลมาเช็ดตัวให้แม่ปกติ แม่ก็ปกติดีผมเข้ามานอนอ่านหนังสือในห้องเพื่อรอป้ามาเปลียนกะกันเพราะผมต้องไปทำงานต่อ ผมเห็นมองไปที่แม่เห็นแม่นอนหลับสบายผมก็ดีใจ เพราะปกติแม่จะปวดและร้องตลอดหายใจก็ไม่ออก แม่นอนหลับไปผมก็ไม่ได้แอะใจอะไรถึงเวลาป้าโทรมาว่าจะมาถึงแล้วเวลาประมาณ 8 โมงกว่า ซึ่งอาจจะสายหน่อยวันนี้เพราะรอป้า เมื่อป้ามาถึงแล้วกำลังหาที่จอดรถ ผมจึงเตรียมตัวกลับซึงเดินมาถึงที่รถแล้วไม่ได้ห่วงแม่ซักเท่าไหรเห็นแม่หลับสบาย จึงไปที่รถ แล้วจากหนังก็ลืมกระเป๋าจึงเดินขึ้นไปเอากระเป๋าและแล้วก็เห็นพยาบาลวิ่งหาญาติว่าญาติไปไหนผมเดินขึ้นมาจึงได้รู้ว่าแม่เสียไปแล้ว ซึ่งตัวผมเองก็ไม่รู้ว่าแม่ไปตอนไหน แต่เห็นแม่หลับแล้วยิ้มผมก็สบายใจ ผมยังคิดว่าการที่ผมลืมกระเป๋าแม่อาจจะ ทำให้เราเอะใจหรือป่าวนะจึงเดินกลับขึ้นมาอีกที

เดียวผมกลับมาเขียนต่อคับเพราะต้องไปทำงานแล้วเข้ากะดึกซะด้วย

ขอเป็นกำลังใจให้นะครับ 

เป็นกำลังใจให้ครับ

ลงพันทิปเลยครับ เดี๋ยวไปช่วยโหวต

สู้ๆนะครับ เป็นกำลังใจให้ ท่านได้จากไปแล้ว และไปสบายแล้ว

เสียใจด้วยนะคะ แต่ความรักของคุณแม่จะอยู่กับคุณ คอยโอบกอดคุณไว้เสมอค่ะ สู้ๆ นะคะ เป็นอีกหนึ่งกำลังใจให้คุณค่ะ

สู้ๆค่ะ สักวันจะต้องเป็นวันของเรา  เป็นกำลังใจให้ค่ะ