ขอเป็นหนึ่งในผู้ต้องการเป็น Entrepreneur ครับ (สะเดาะห์ความคิดเพื่อความฝัน)

[washiravit]

เรื่องนี้ขออุทิศให้ตัวเอง เพื่อนๆเหล่าพนักงานกินเงินเดือนที่ต้องการออกมาทำตามความฝัน เพื่อให้เป็นศิลาจารึกว่าพวกเราจะต้องเป็น Self-Employee ให้จงได้ กระทู้นี้ขอตั้งให้เป็นกำไรใจ จากคนที่ยังไม่เข้าใกล้ความสำเร็จอย่างผม จะขอให้ก้าวนี้ทำตามความฝันเสียซักที

Episode 1

ผมเคยได้รับการฟันธง ฟันยับ ฟันอาจารย์ลักษณ์ด้วยซะเลยว่าในอนาคตผมจะเป็นคนรวยที่สุดในตระกูล ตอนนั้นผมอายุ 10 ปี พอได้ยินดังนี้ผมเชื่อโดยสนิทใจว่าอนาคตผมจะรวยอภิมหารวย เพราะหมอดูท่านนั้นย้ำนักย้ำหนาและการันตีด้วยศักดิ์ศรีของหมอดู รู้มั้ยครับชีวิตผมหลังคำทำนายเป็นอย่างไร? ผมโดดเรียน เล่นเกมส์ และเฮฮาไปวันๆอย่างสุดแสนไร้สาระ ทำไมผมจะต้องเรียนหละ ในเมื่ออนาคตผมจะรวย

หลังจากรับปริญญา ผมเริ่มธุรกิจ E-commerce ขายของจำพวกวัตถุมงคลจีนต่างๆ สโลแกนของผมคือผมไม่ได้ขายความเชื่อ ผมขายงานศิลปะ เท่ห์ไหมครับ ผมเชื่อมั่นว่าผมเป็นพ่อค้า ไม่ได้เป็นนักการเมือง ผมจะต้องพูดความจริง ขายความจริงเท่านั้น ดังนั้นผมจึงบอกลูกค้าทุกคนว่าของพวกนี้ไม่มีพลังอำนาจวิเศษใดๆ ไม่ได้ปลุกเสกด้วยพิธีกรรมทางศาสนา มันเป็นเพียงอุปกรณ์ที่ทำให้เราเกิดความมั่นใจ ทำให้ชีวิตของเราเต็มไปด้วยพลังของความเชื่อมั่น ขายเกือบๆปี

ผมเจ๊งครับ! ทำไมเจ๊ง ในเมื่อผมจริงใจกับลูกค้า ไม่หลอกลวง และพูดแต่ความจริง



เหตุผลง่ายๆครับ จะไม่เจ๊งได้อย่างไร ปี่เซียะที่แกะจากหินผมขายที่ราคา 900 บาท ในขณะที่คู่แข่งขาย 2,400 บาท ของผมและของคู่แข่งเหมือนกันเป๊ะเพราะรับมาจากที่เดียวกัน แต่ลูกค้าเลือกที่จะจ่ายแพงกว่ากับเจ้าของคู่แข่ง เพราะของแพงพ่วงมาด้วยคำว่า "ปลุกเสกแล้ว พร้อมบูชา มีอิทธิฤทธิ์เรียกเงินได้จริงๆ" ผมได้แต่อึ้ง ลูกค้ายิ้มที่ได้ของถูกใจ พ่อค้ายิ้มที่ขายได้ ส่วนผมยิ้มเพราะชักเห็นแววของความล่มจม พอนานๆเข้าเริ่มเข้าเนื้อ เลยตัดสินใจเลหลังขายในราคาต่ำกว่าทุน โชคดี Stock สินค้าไม่เยอะ เลยเจ็บไม่มากราวๆหมื่นกว่าบาทเท่านั้น นี่คือบทเรียนแรกของผม มันทำให้ผมรู้ว่าเรื่องบางอย่างในโลกนี้ก็ไม่ใช่เรื่องของเหตุผลเสมอไป ก็อย่างว่าเนอะ มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่ใช้ความรู้สึกมากกว่าตรรกะอยู่แล้ว แม้กระทั่งในโลกของการทำงานก็เช่นกัน บางครั้งเรื่องของตรรกะก็ไม่ใช่คำตอบเสมอไป

เดี๋ยวมาต่อครับ

[washiravit]

ลองถามตัวเองเล่นๆ คุณจะรู้สึกอย่างไร ถ้าคุณเป็นคนทำงานหนักในขณะที่อีกคนหนึ่งเงินเดือนขึ้นเอาขึ้นเอาเพราะประจบเก่ง คุณต้องเลิกงานดึกเพราะต้องเคลียร์งานของอีกคนทั้งที่ไม่ใช่หน้าที่ของคุณ คุณต้องตื่นแต่ 7 โมงเพื่อเข้างานให้ทัน 9 โมงเพื่อไม่ให้ถูกตัดเงิน คุณต้องหน้าดำค่ำเครียดจากคำสั่งแกมขอร้องของเจ้านายที่สั่งงานคุณขณะเขานั่งอยู่ที่ Starbuck หัวหน้าคุณ Yes to all กับลูกค้า แต่ No to all กับคุณ คุณได้เงินเดือนขึ้นปีละ 5% ในขณะที่เจ้าของกิจการซื้อรถหรูเพิ่มอีกคัน ฯลฯ

ไม่ว่าคุณจะรู้สึกอย่างไรสำหรับผม ผมมองว่านี่คือเรื่องที่ยุติธรรม เพราะเมื่อไหร่ก็ตามที่เราเลือกที่จะสมัครใจเป็น Salary Human นั่นคือเราไม่ได้ขายแค่ความสามารถอย่างเดียว ทำไมหนะหรือ เพราะเราต้องใช้เวลาทำงานถึง 8 ชั่วโมงต่อวัน (อเมริกาคนส่วนใหญ่ทำงานแค่ 7 ชั่วโมงต่อวันเท่านั้น) ดังนั้นเวลาคุณทำงานเป็นพนักงานกินเงินเดือนสิ่งที่คุณขายจึงไม่ใช่แค่ความสามารถ แต่คุณขายคือชีวิตของคุณ  เวลาของคุณ ความเป็นส่วนตัวของคุณ สุขภาพของคุณและที่แย่ที่สุด คุณขายครอบครัวคุณด้วยเช่นกันเพราะเวลาที่คุณมอบให้คนที่คุณรักจะน้อยลงไปทุกที


ขอขอบคุณภาพจาก http://www.networkcamerathai.com ครับ

มีคำคมประโยคหนึ่งบอกว่าการทำงานหนักไม่เคยทำให้ใครตาย ถูกต้องทำการทำงานหนักไม่ทำให้ใครตาย ณ ตอนนั้นจริง แต่ความเครียดทที่เป็นนศัตรูตัวร้ายของมนุษย์ทำให้คนตายมานับไม่ถ้วนแล้ว ลองคิดดูเวลาคุณลุกขึ้นจากเตียงในตอนเช้าคุณมีความรู้สึกเป็นสุขหรือเป็นทุกข์ หดหู่หรือกระปรี้กะเปร่า เลวร้ายกว่านั้นสมมุติว่าคุณตื่นเช้ามากๆแต่รถสายที่คุณต้องการโดยสารไปไม่ยอมมาเสียซักที พอมาแล้วคุณก็ต้องเผชิญรถติดแบบตังเมอีก ตกกลางวันคุณก็ต้องไปต่อคิวแย่งกันทานอาหารร้านอร่อย และต้องรีบกลับมาให้ทันเวลาเข้างานตอนบ่ายโมง หลังจากทำงานอีก 5 ชั่วโมงรวดจนถึงเวลาเลิกงาน คุณก็ต้องไปยืนรอรถโดยสารที่แสนจะมาช้าและแออัดอีก กว่าจะกลับถึงบ้านคุณก็เหนื่อยก็เพลีย หรือถ้าคุณมีรถ คุณขับรถเองเหนื่อยหรือไม่ ค่าน้ำมันเท่าไหร่ ภาษี เฉี่ยวชน ค่าสึกหรอ บลาๆๆๆ ทั้งหมดที่กล่าวมานี้คือภาพขยายของความเครียดที่คุณชาชินไง เริ่มเห็นภาพความเครียดหรือยังครับ

เดี๋ยวมาต่อครับ

[iTrendy360]

ปูพรมรอค่ะ ^_^

[loc.know]

อยากอ่านต่อเร็วๆแล้ว

[aituanoe]

รออ่านต่อคับ

[KaPong_Inter]

  ปู่เสื่อรอ

[washiravit]

ที่สำคัญผมมองว่าความเครียดร้ายแรงพอๆบุหรี่หรือยาเสพติด เพราะมันคือการตายผ่อนส่งเหมือนกัน เวลาที่ร่างกายของเราเครียด มันจะหลั่งสารสเตียรอยด์ (steroid) ที่ไม่เป็นผลดีต่อสุขภาพอย่างยิ่ง บางคนตั้งข้อสงสัยว่าชีวิตคือการหาเงินตอนหนุ่มสาวและเอาไปรักษาตัวตอนแก่ใช่หรือไม่ บางคนฝันว่าจะทำงานจนเกษียณและนำเงินไปลงทุน เท่าที่เห็นเจ๊งมาเยอะเพราะไม่มีประสบการณ์ มาล้มตอนแก่นี่ฟื้นยากมาก ขอถามจริงๆนะครับนี่นะเหรอชีวิตอันมีค่า มันเป็นคุณภาพชีวิตที่พวกเราใฝ่หา? บางคนอาจจะมีข้อโต้แย้งว่าเขาหรือเธอรักงานที่ทำ อันนั้นยกไว้ แล้วคนที่ไม่รักงานที่ตัวเองทำหละ ใน 1 วัน จ-ศ ส่วนใหญ่เขาทำอะไรกัน?

ประเด็นที่น่าสนใจก็คือเราถูกปลูกฝังด้วยระบบการศึกษาชนิดฝังหัวว่าการที่เราจะประสบความสำเร็จได้คือต้องตั้งใจเรียน เพื่อที่จบมาจะได้เกรดเฉลี่ยดีๆ ไปทำงานดีๆ เงินเดือนดีๆ คุณภาพชีวิตดีๆ น่าแปลกทุกวันนี้ผมยังได้ยินเสียงโอดโอยจากคนที่มีงานทำดีๆกันอยู่เลย


ขอบคุณรูปภาพจาก wikimedia.org

ผมเปลี่ยนงานด้วยเหตุผลสองอย่าง 1. ต้องการความท้าทาย 2. เงินเดือนที่เพิ่มขึ้น หลังจากการเปลี่ยนงานครั้งแรก ผมได้ทำงานกับบริษัทที่ดีที่สุดในชีวิต ตอนทำก็รู้สึกว่างานหนัก แต่ทำไหว เราก็พยายามสะสม port ดีๆ หวังว่าวันหนึ่งเราจะได้เป็นเจ้าของกิจการเป็นของตัวเอง ทำได้สองเดือน เกิดเรื่องไม่คาดฝัน แม่ผมล้มป่วยลง ด้วยโรคที่เป็นก็คือมะเร็งปากมดลูกระยะที่ 3 แล้วมันคืออะไร? คุณลองไปค้นหาใน Google ดูสิครับ หรือลองเข้าไปค้นในเว็บ Pantip ก็ได้ มันเป็นโรคที่ฆ่าชีวิตผู้หญิงไทยเป็นอันดับหนึ่ง โรคนี้เป็นโรคที่ไม่ทางรักษาให้หาย อัตราการรักษาหายของโรคมะเร็งปากมดลูกระยะ 3 (วัดจากคนไข้ที่สามารถมีชีวิตรอดมากกว่า 5 ปี) มีไม่ถึง 40% ตอนนั้นผมอยากลาออกแล้ว เพราะงานไม่สามารถช่วยทำให้แม่ผมหายป่วยได้ ตอนนี้ผมไม่ได้ต้องการเงิน ผมต้องการเวลาเพื่อใช้กับคนที่ผมรักต่างหาก

เดี๋ยวมาต่อครับ

[doykung]

รออ่านครับ

[shooter]

เหมือนเคยเห็น...เล่าเรื่องได้น่าสนใจดีคับ

[washiravit]

ผมลองถามเพื่อนซี้อย่างไพ่ symbolon tarot ว่าถ้าผมทำงานต่อจะเป็นอย่างไร ได้ไพ่ใบนี้ครับ


(ข้อยบ่ได้ Spam เด้อ แต่ถ้าเอาออก คุณจะไม่เห็นเหตุผลว่าทำไมผมต้องลาออก)

จากความรู้สึกของผม ถ้าผมยังทำงานต่อไป ผมก็เหมือนกรรมกรแบกหาม ดูสีหน้าสิครับ ไร้ชีวิตชีวา ไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไร เหมือนการแบกหินขึ้นหน้าผา ถ้าแปลเป็นไทยก็คืองานแบบเข็นครกขึ้นภูเขานั่นแหละ จิตของผมไม่ได้อยู่ที่งานแล้ว ดังนั้นผมจึงใช้เวลา 30 นาทีถามตัวเองว่าระหว่างหน้าที่ของการเป็นลูกน้อง กับหน้าที่ของความเป็นลูกแม่ หน้าที่ไหนที่ผมไม่ได้ทำแล้วจะเสียใจไปตลอดทั้งชีวิต ใช่ครับ...!!! ผมเลือกทำงานต่อ จะบ้าเหรอ ผมลาออกจากงานโดยทันที

เวลาคุณเปลี่ยนสถานะจากผู้มีงานเป็นผู้ว่างงานส่วนใหญ่มีความรู้สึกอย่างไรครับ อาจจะทุกข์ใจ กังวล หรือรู้สึกว่าชีวิตของตัวเองมืดมนใช่ไหม วินาทีแรกที่ผมตื่นขึ้นมาหลังจากที่ไม่ต้องไปทำงานอีก ผมรู้สึกโปร่ง โล่งและสบายมากๆ (ยกเว้นเรื่องของคุณแม่ผมนะครับ) บ้านของผมเป็นตึกแถว 4 ชั้น ผมนอนอยู่ห้องชั้น 4 แลสายตาลงมาเห็นรถติดทอดสายเป็นสาย ผมเห็นคนเดินเร่งรีบเหมือนแข่งกับเวลาอะไรสักอย่าง ผมมองดูคนเหล่านั้นและบอกตัวเองว่าต่อไปนี้ผมไม่ต้องเป็นอย่างนั้นอีกแล้ว สำหรับผมอาจจะดูหยิงยโสที่จะพูดคำๆนี้ แต่ความรู้สึกผมมหามีความสุขที่เราได้กลายเป็นผู้หลุดพ้นจากวัฏจักร Salary Human เป็นความสุขจากการได้ลิ้มรสการไม่ต้องมีพันธะทางลูกจ้างอีกต่อไป

ชีวิตช่างอิสระเหลือเกิน

เดี๋ยวมาต่อครับ

[Udonthanitimes]

มาติดตามอ่าน ...   ขอบคุณครับ

[kowit2]

ชอบอ่านครับ เขียนไวๆนะครับ 

[antimage3114]

ติดตามด้วยคนครับ
ขอบคุณสำหรับเรื่องราวชีวิตครับ ชอบครับๆ   

[ultimatecha]

บทความดีมากๆครับ

[pink-roof]

รอ ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

[sisterme]

ชอบครับ เขียนต่อเรื่อยๆนะครับ

[Sattawatpop]

ชอบครับ รออ่านต่ออยู่นะครับ

[kondam]

ขอบคุณครับ อ่านเพลินดีครับ 

[loveloveaon]

ตามครับ +ไปก่อนเลย

[Student]

ลงชื่อก่อนอ่าน